Nazwisko Skobiej (Скобей) jest charakterystyczne i stosunkowo rzadko spotykane. W Polsce żyje około 60 osób o tym nazwisku. Według posiadanej wiedzy, na teren Polski po II Wojnie Światowej Skobieje przybyli z rejonu dzisiejszej granicy białorusko-litewskiej: zaścianek szlachecki Odkup, ale wiemy także o innych osobach mieszkających przed wojną w miejscowości Oszmiana. W szerszej perspektywie są to okolice Jeziora Narocz, miejscowości Krzywicze, Kościeniewicze, Wilejka, Mołodeczno. Obszar ten przed wojną leżał w granicach terytorium Polski i był częścią województwa wileńskiego.

Jak wiemy, na przestrzeni wieków nazwiska ewoluują - podobnie jest w naszym przypadku. Wszystko wskazuje na to, że grupa podobnie brzmiących nazwisk pochodzi jednak od wspólnego przodka. Pośród takich nazwisk można wymienić: Skobejko, Skobej, Skobejkowicz, Skobiejko, Skobiejkowicz czy wreszcie Skobiej.

Wiemy, że Ród wywodzi się ze szlachty. Pomimo silnego zubożenia, między innymi na skutek działań zaborców oraz trudności w kultywowaniu tradycji, ze wspomnień Kazimierza Rodziewicza, który spędził dzieciństwo w zaścianku Odkup, wyłania się obraz ludzi dumnych i dbających o swoją historię. Wiemy, że w rzeczonym zaścianku były obecne trzy rodziny Skobiej. Na dzień dzisiejszy udało nam się ustalić dwóch protoplastów: Antoniego i Jana.

Co się tyczy najstarszych wzmianek o nazwisku, sięgają one XV wieku. Wtedy to, za panowania Zygmunta Kiejstutowicza – Wielkiego Księcia Litewskiego (następcy Witolda), niejaki Skobiejko pełnił funkcję szafarza (dziś można by powiedzieć manager) i koniuszego na zamku w Trokach. Osoba Skobiejki zyskała sobie rozgłos bo (jakoby) wraz z Kniaziem Czartoryskim zdradził i zabił Zygmunta, miało to miejsce 20 marca 1440 roku. Barwny opis tego wydarzenia można znaleźć w wydawnictwie „Biblioteka warszawska” 1847, Tom czwarty, na stronie 428. Autor tego opisu wspomina, że jeszcze w 1576 w miejscu zabójstwa widoczny był ślad krwi Wielkiego Księcia. Należy jednak zwrócić uwagę na dużą ilość wątpliwości i niejasności w tym opisie. W "Dziejach Polski za Władysława Jagiełły i Władysława III" (Łukasz Gołębiowski, Tom II, strona 58, Warszawa 1846) pada z kolei nazwisko Skobejko. Najbardziej wiarygodny opis zdarzenia przedstawia Jan Długosz, nie ma tam jednak wzmianki ani o dworzaninie Skobiejko, ani o Skobejko.

Zarys genezy nazwiska:

Herby Kordysz oraz Ślepowron.